Onderwerp: Stichting Reprorecht

Origineel geplaatst door Dillard
Klopt, ik heb deze ook ontvangen. Ergens baal ik wel van, maar 3 of 4 tientjes voor 2004+2005, daar ga ik geen werk van maken en lekker betalen

Toch niet echt slim? Volgende keer valt er straks een van 10 tientjes en daarop weer meer? Is het niet gewoon een principe zaak om juist niet te betalen?

Dat ja auteursrechtelijk werk kan kopieren.. tsja... dat kan maar dat hoeft niet.

Zelf nog niks van hun ontvangen...

Als je het tegenbewijs moet leveren dat je geen kopieër apparaat/multifunctional hebt is het erg lastig. Hoe zou dit dan te bewijzen zijn?

Ik zit me ook af te vragen wat ik in vredesnaam aan auteursrechtelijkmatriaal zou moeten kopieëren... alle contracten zijn van ons, voorwaarden, facturen etc.

Op het moment dat je betaald ga je akkoord met hun. Het advies is ook niet te betalen...

Ontvangt ieder bedrijf automatisch de factuur van deze stichting?

Volgens de informatie die erbij zit ben je VERPLICHT te betalen, tenzij je kunt aantonen dat je geen enkel apparaat bezit welke kan kopieren (daaronder verstaan faxen, scanners etc.). Of je wel of geen boeken staat te kopieren doet er dus niet toe.

Wij kopieren ook niets uit boeken of tijdschriften, maar dat doet er dus klaarblijkelijk niet toe.

Zou je dit dan moeten bewijzigen d.m.v. foto's van de kantoorinrichting?

Waar zijn we mee bezig zeg, mensen een boete laten betalen omdat ze misschien wel auteursrechtelijke materialen kopieren?

En dan bij bedrijven die alleen hun eigen facturen, contracten, etc kopieren? Niet gezond.... ik dacht tot nu toe overigens ook dat de eiser moest bewijzen dat er iets fout zat maar nu is het dus voortaan "schuldig tenzij anders bewezen" .

Tsja, de overheid heeft een begrotingstekort ... allemaal lappen dus ze verzinnen wel wat om centjes te krijgen

Ik vind het inderdaad erg vreemd, de stichting zou eerst moeten bewijzen dat bedrijven auteursrechtelijke materialen kopiëren. Als wij deze factuur ontvangen, wat nog niet is gebeurd, zullen we deze zeker niet zomaar gaan betalen.

goh, wordt steeds gekker in nederland.


straks, komt de meneer agent aan de deur: Goeiendag is deze Audi A3 van u? Ja, mooi, heeft u vast een boete van 140 euro, want misschien rijdt u te hardt en hebben we u daar niet op kunnen betrappen, dus alstublieft...... goeiedag!!

Tja, wordt net amerika, Schuldig, tot onschuld is bewezen..

Brief terug schrijven dat je geen apparaten hebt met de mogelijkheid tot het vermeervoudigen van documenten deze uitprinten handtekening eronder en nog een keer kopieren voor ze :+. Tjees waar gaat dit naartoe...

Dit gaat inderdaad helemaal nergens over. Gelukkig heb ik nog niet zo'n factuur ontvangen, maar als ik hem krijg ben ik ook niet van plan om deze te betalen.

Ik kopieer alles bij de copyshop en ik weet nauwelijks hoe mijn fax werkt

Gezien vanuit juridisch oogpunt

Bron : http://www.wieringa-advocaten.nl

Ook leuk er zijn er meer ziek van

http://www.google.nl/search?hl=nl&q=...tnG=Zoeken&lr=

De factuur van de Stichting Reprorecht... betalen of niet?

Rekening
Bij de meeste Nederlandse ondernemingen valt in deze periode een rekening van de Stichting Reprorecht in de bus. Vaak is deze voorafgegaan door een aankondiging met toelichtende brochure. Soms ook niet. Maar dan was er in ieder geval het radio-spotje waarin ondernemers worden opgeroepen de website www.reprorecht.nl te bezoeken voor meer informatie. Daarbij wordt vrolijk uitgestraald dat het de gewoonste zaak van de wereld is dat ondernemers voortaan daadwerkelijk voor gemaakte kopieën uit of van auteursrechtelijk beschermde werken gaan betalen.


In de kern is dat ook niet onjuist; de wet hanteert dit zelfs al jaren als algemeen uitgangspunt. Gedurende een periode van ruim dertig jaar heeft daar echter geen haan naar gekraaid. Een wijziging die de Auteurswet bij wet van 28 maart 2002 heeft ondergaan en die op 1 februari 2003 in werking is getreden, heeft deze kwestie voor het bedrijfsleven echter veel concreter gemaakt (zie voor de details het slot van dit artikeltje; wie daarop niet kan wachten klikke hier. Als gevolg daarvan kan de Stichting Reprorecht nu ook bij bedrijven auteursrechtvergoedingen gaan innen. En dat doet zij thans met groot enthousiasme.

Wie weet wat wij in onze onderneming kopiëren?
Een scherpere regeling maken is één ding, de inning en verdeling van de vergoedingen behoorlijk op de rails krijgen is echter iets geheel anders. Hoe gaat de Stichting Reprorecht nu daadwerkelijk vaststellen wat er in uw onderneming aan auteursrechtelijk beschermd materiaal wordt gekopieerd? Welnu: concreet gáát de Stichting Reprorecht dit niet vaststellen. Wél heeft zij een uitgebreid onderzoek laten doen naar het kopieergedrag in verschillende (soorten) ondernemingen. Gekeken werd hoeveel daar werd gekopieerd en welk percentage van die kopieën auteursrechtelijk beschermd materiaal betrof. Op basis van de uitkomsten van dat onderzoek heeft de Stichting een tabel gemaakt die per klasse onderneming aangeeft voor hoeveel procent van de gemaakte kopieën een vergoeding moet worden betaald.
Daarnaast maakt zij aan de hand van de gegevens uit het onderzoek, in combinatie met de gegevens die over uw onderneming bij de Kamer van Koophandel zijn geregistreerd, een schatting van het aantal kopieën dat u jaarlijks maakt. Vervolgens is het nog slechts een kwestie van percentage en aantal kopieën met elkaar vermenigvuldigen; die uitkomst vermenigvuldigen met 4,5 eurocent en voilà: uw factuur is gereed.

A shot in the dark
Deze gehanteerde methode van berekening is natuurlijk dermate algemeen, dat de uitkomst helemaal niet hoeft te kloppen voor uw bedrijf. Misschien kopieert u wel alleen interne stukken. Misschien heeft u niet eens een kopieerapparaat. Het is dan ook verstandig het aantal kopieën dat de Stichting op haar factuur vermeldt te beschouwen zoals in het bovenstaande al omschreven: als een schatting. Hetzelfde geldt voor het percentage kopieën dat als auteursrechtelijk relevant wordt aangemerkt.
Opvallend is dat dit woord 'schatting' geheel ontbreekt in de door de Stichting Reprorecht verspreide informatie. Er wordt gesproken van een 'berekening'. Weliswaar kunt u zelf een correctie aanbrengen voor wat betreft het aantal gemaakte kopieën. Die correctiemogelijkheid ontbreekt op de formulieren echter voor het op uw aantal kopieën los te laten percentage (betreffende het volume auteursrechtelijk relevant materiaal).
Dat is niet helemaal verwonderlijk: de wettelijke regeling bepaalt dat bedrijven die meer dan 50.000 kopieën per jaar maken zelf opgave moeten doen van het aantal gemaakte kopieëën. Het zou dan wel heel onbehoorlijk zijn als de Stichting niet de mogelijkheid zou bieden die opgave ook daadwerkelijk te doen (al is het dan in de vorm van een correctie). Ten aanzien van het percentage dat auteursrechtelijk relevant is bepalen Auteurswet en AMvB echter niets. In de Nota van Toelichting bij de AMvB staat alleen dat de Stichting en de kopieerder in onderling overleg moeten bepalen over welk percentage de vergoeding betaald wordt. De Stichting heeft met de resultaten van bovengenoemd onderzoek naar het kopieergedrag in bedrijven een uitgangspunt waar ze zich op kan baseren. Ter verhoging van de maatschappelijke acceptatie heeft zij de resultaten van het onderzoek nog met 5% verlaagd alvorens ze in de tabel op te nemen. "Opdat de percentages optimaal betrouwbaar zijn", zo zegt de Stichting zelf.

De schatting laat zich corrigeren
Maar of het betreffende percentage al dan niet betrouwbaar is voor úw onderneming bepaalt u uiteindelijk mede zelf. De documenten van de Stichting mogen dan geen mogelijkheid inhouden bezwaar te maken tegen het gehanteerde percentage, niets verbiedt u dat bij het terugzenden van het opgave-formulier in een begeleidend schrijven alsnog te doen. Nogmaals: de regeling houdt in dat de Stichting en de kopieerder in onderling overleg bepalen welk percentage van het totale aantal kopieën auteursrechtelijk relevant is. Onjuistheden in het aantal kopieën kunt u, zoals boven vermeld, aangeven in het opgave-formulier.
Er is overigens niet gezegd dat de Stichting uw wijzigingen moet accepteren. Dat betreft zowel uw opgave van het aantal kopieën als het toe te passen percentage. Aan te nemen valt dat de Stichting vooral op dit laatste punt hardnekkig zal zijn. Zij heeft niet voor niets een onderzoek laten uitvoeren en heeft van de resultaten ook nog eens 5% afgehaald. Wie meent dat het resulterende percentage niettemin niet op zijn onderneming kan worden toegepast zal vermoedelijk met argumenten moeten komen voordat de Stichting om gaat. Komt u er samen niet uit, dan zal de rechter uiteindelijk moeten beslissen.

Moet u nu wel of niet betalen?
Dat zal ervan afhangen. De methode die de Stichting momenteel lijkt te hanteren is een soort 'knijp en piep-systeem'. Als u meent dat de schattingen van de Stichting redelijk kloppen (zowel wat het aantal kopieën als wat het auteursrechtelijk relevante percentage betreft) dan zult u moeten betalen. Meent u echter dat het aantal of het percentage niet kloppen dan is het verstandig te 'piepen'. Dit ook al, omdat de rekening van de Stichting ieder jaar zal terugkomen. Als u nu niet corrigeert heeft de Stichting volgend jaar een extra argument om haar schatting als waarheid aan te merken.
Houdt u er echter rekening mee dat u in de meeste gevallen uiteindelijk wel een bepaald bedrag zult moeten gaan betalen. Dat houdt de wettelijke regeling nu eenmaal in. Als u niet betaalt mag u in beginsel voor uw bedrijf ook geen kopieën meer maken van auteursrechtelijk beschermde werken.

Overeenkomst
Let wel: door te betalen gaat u met de Stichting Reprorecht een overeenkomst aan. Ook dat had best wat duidelijker in de door de Stichting verzonden stukken mogen staan, maar het is niet anders. Het aangaan van die overeenkomst is op zichzelf een goede zaak: alleen door die overeenkomst te sluiten kunt u in het huidige stelsel van de wet vrijelijk blijven kopiëren in uw bedrijf (tenzij u de Stichting omzeilt en rechtstreeks met de rechthebbenden in onderhandeling gaat; dat wordt echter in de meeste gevallen een tijdrovende aangelegenheid). Het is echter wel zaak dat die overeenkomst tot stand komt op basis van de werkelijke feiten. Zorg er daarom voor dat dat het geval is.
Overigens (en dit ter geruststelling): hoewel de overeenkomst voor onbepaalde tijd is, heeft u de mogelijkheid bij wijzigingen in uw kopieer-situatie een aanpassing van de vergoeding te bewerkstelligen. Omgekeerd kan de Stichting dat trouwens ook.

Voor de belangstellenden: de juridische basis
Zoals in het bovenstaande aangekondigd, hieronder nog even de wettelijke basis van de nieuwe regeling. Hoewel... nieuwe regeling? Eigenlijk is het reprorecht helemaal niet zo nieuw. Sterker: als het auteursrecht in zijn striktste vorm zou worden toegepast zou men helemaal geen kopieën mogen maken zonder toestemming van de auteursrechthebbenden. Dat wordt echter sinds jaar en dag als te vergaand beschouwd; het is goed dat er auteursrecht bestaat, maar de maatschappij moet wel gewoon kunnen blijven functioneren. Er zijn daarom beperkingen op het auteursrecht.
Eén daarvan is de regel dat men (binnen zekere grenzen) vrijelijk, zonder toestemming van de auteursrechthebbende moet kunnen kopiëren voor privé-gebruik. In 1972 (het fotokopieerapparaat was inmiddels uitgevonden) is die regel uitgebreid naar het kopiëren binnen bedrijven en instellingen. Ook daar gold voortaan: geen voorafgaande toestemming nodig van de rechthebbende. In afwijking van de regeling voor het privé kopiëren was echter wel al meteen in de Auteurswet opgenomen dat in deze gevallen een 'billijke vergoeding' aan de rechthebbende zou moeten worden betaald. Daarmee was het reprorecht geboren. Omdat het voor al die individuele rechthebbenden natuurlijk ondoenlijk was overal die billijke vergoeding te komen halen werd de Stichting Reprorecht opgericht om voor deze inning en repartitie (verdeling) zorg te dragen.

Voor de overheidssector is het betalen van een vergoeding later gedetailleerd uitgewerkt, o.a. in het Reprobesluit. Voor het bedrijfsleven bleef het echter bij de algemene bepaling in de Auteurswet dat een billijke vergoeding verschuldigd was. In de praktijk bleef dit een dode letter omdat niemand zich daadwerkelijk bezig hield met de inning en repartitie daarvan.
Dat is nu veranderd. De wijziging die de Auteurswet bij wet van 28 maart 2002 heeft ondergaan en die op 1 februari 2003 in werking is getreden maakt de kwestie voor het bedrijfsleven veel concreter. In artikel 16h van de Auteurswet is nu bepaald dat het maken van een 'reprografische verveelvoudiging' (lees: 'een papieren kopie') van een artikel of een klein gedeelte uit een boek niet wordt beschouwd als inbreuk op het auteursrecht, mits voor die verveelvoudiging een vergoeding wordt betaald. En bij Algemene Maatregel van Bestuur is bepaald dat die vergoeding vooralsnog 4,5 eurocent per gekopieerde bladzijde bedraagt. Overigens geldt dezelfde regel indien men van een auteursrechtelijk beschermd werk een scan maakt en deze scan vervolgens uitprint. (Naar boven.)

Besluit
De Stichting Reprorecht heeft met de toezending van de facturen heel wat verzet opgeroepen. MKB Nederland heeft ondernemers al opgeroepen bezwaar te maken en de factuur voorlopig niet te voldoen. Enkele Kamers van Koophandel adviseerden in gelijke zin. Uiteindelijk zullen ondernemers er zich echter mee moeten verzoenen dat er in de meeste gevallen jaarlijks een bepaald bedrag betaald zal moeten worden. Het is wel zaak ervoor te zorgen dat dit een reëel bedrag is. Wij zullen de ontwikkelingen blijven volgen.

Juli 2003

Alexander Bruinhof - bruinhof@wieringa.nl


De teksten op deze website zijn van algemene informatieve aard. Afhankelijk van de feitelijke omstandigheden van een specifiek geval kan de informatie op bepaalde gevallen niet, dan wel niet onverkort van toepassing zijn. De informatie op deze website is niet bedoeld als, en dient niet te worden beschouwd als, juridisch advies van welke aard dan ook. Wieringa Advocaten is niet aansprakelijk voor de gevolgen van het eventuele gebruik dat van de informatie wordt gemaakt.

Als ik het goed begrijp moeten wij dus betalen voor het copieren van intellectueel eigendom. Maar kan ik dan ook een rekening sturen naar de stichting. Want mijn intellectueel eigendom wordt ook gecopieerd (misschien niet zo veel maar dat mogen zij dan aantonen toch?)

Bovendien heb ik toch recht op één thuiscopy of geldt dat niet voor boeken?

Zoals uit de uitgebreide post hierboven blijkt loopt dit verhaal al een tijdje en ik had eigenlijk de indruk dat de stichting geen facturen meer verstuurd, dat blijkt helaas niet het geval te zijn.

Ik ga in ieder geval niet akkoord met het voorstel dat door de stichting wordt gedaan, ik kies ervoor om met elke rechthebbende afzonderlijke afspraken te maken over het gebruik van auteursrechtelijk beschermd materiaal. Is niet zo tijdrovend in mijn geval aangezien ik niets, maar dan ook niets wat met auteursrechten beschermd is, kopieer.

Oh ja ik wil ook af van die heffing op cd's etc.