Likes: 
Mensen, ik wil nu even een "serieus" verhaaltje vertellen waar ik eigenlijk
al een redelijke tijd mee loop maar waar ik eigenlijk nog nooit over verteld
heb..
In een van mijn vroegste jeugdherinneringen voelde ik dat wij een bijzonder
gezin waren. Natuurlijk kon ik dat toen nog niet benoemen. Nú zou ik het
omschrijven als het gevoel te leven, in een sfeer van verdriet, ongeluk en
onvermogen. Mijn vader was doodsbang - zo begreep ik pas veel later - dat er
iets over zijn verleden naar buiten zou komen: hij was fout in de oorlog.
Als zoon van een NSB-er volgde hij een SS-opleiding, maar maakte deze niet
af en kwam in dienst bij de Nederlandse politie en was een tijd lang bewaker
in kamp Westerbork. Later kwam hij bij de Grüne Polizei. Uit wat hij me
erover verteld heeft, is me duidelijk geworden dat de oorlog voor hem een
gelukkige tijd is geweest. En uit alles bleek dat hij het geluk uit die
periode nooit heeft hervonden.
Na de oorlog werd hij drie jaar geïnterneerd. Hij verhuisde naar een plaats
waar niemand hem kende en maakte carrière. Je voelde altijd een stil
verdriet. Mijn vader dronk, gokte en leefde in een wereld vol angsten en
complottheorieën. Over andere mensen had hij altijd het gevoel: ze moeten me
niet. Thuis was hij dominant aanwezig en de aandacht voor ons was minimaal.
Hij zat min of meer gevangen in zichzelf. Altijd was er de angst dat het
geheim van zijn verleden zou uitkomen, en zijn positie zou kwijtraken. We
leefden in een isolement.
Tijdens een vakantie in Italië vertelde hij me dat hij in de oorlog van
alles had meegemaakt. Ik was geschokt. Tegelijkertijd zocht ik naar
verzachtende omstandigheden: Mijn begrip voor zijn keuzes ging weliswaar
vrij ver. Maar het was en is nog steeds moeilijk te accepteren dat hij
betrokken was bij verschrikkelijke dingen. Er zijn immers ook genoeg mensen
die in vergelijkbare omstandigheden andere keuzes maaken.
Ik realiseerde me dat mijn vader op een heel andere manier dan ik had
gekeken naar het wereldkampioenschap voetbal. Heel Nederland was tegen
Duits- land, en mijn vader schonk zich nog eens een glas Moezelwijn in om de
Duitse overwinning te vieren. Of toen mijn vader tijdens een vakantie in
Joegoslavië een stel kameraden van vroeger trof. Ze beleefden onvergetelijke
uren met elkaar. Nooit eerder zag ik hem zo gelukkig dan toen. Het pijnlijke
is dat ik hem daarná nooit meer zo gelukkig heb meegemaakt. Mijn leven is
sterk gekleurd door het geheime verleden van mijn vader. Het gebrek aan
liefde, veiligheid en geluk maakte me onzeker. Altijd was ik erop bedacht
dat er eik moment iets verschrikkelijks zou kunnen gebeuren. Altijd was er
de angst dat het geheim van zijn verleden zou uitkomen en dat hij zijn
positie zou kwijtraken'
Vooral toen ik probeerde een 'goed' mens te zijn, en mijn ouders gelukkig te
maken. Een jaar of vijf geleden werd ik aan mijn onverwerkte jeugdervaringen
herinnerd door ernstige maagklachten en ME waar geen medische oorzaak voor
te vinden was. Ik heb professionele hulp gezocht en ben ook teksten gaan
schrijven over mijn jeugd. Dat was een grote stap, want ik ging iets
openbaar maken waarvan mij jarenlang ingeprent is dat ik erover moest
zwijgen. Toch heb ik het gedaan, want ik vind dat dit verwerkingsproces
vraagt om openheid. Mijn ouders waren geschokt, maar ik heb er wel mee leren
leven. Dat was anders nooit gebeurd.
christinA
--
http://mumke.weblog.nl
www.briachons.tk
Begin te lezen wat er staat. Ach,
wat je leest, dat staat er.
Quote
