Ik vraag me af hoeveel mensen de procedure hebben gelezen. Hierbij artikel 6c:
Citaat:
Indien niet tot een eenduidig oordeel wordt gekomen of er al dan niet sprake is van onrechtmatige en/of strafbare inhoud, dan stelt de tussenpersoon de inhoudsaanbieder op de hoogte van de melding met het verzoek de inhoud te verwijderen of contact op te nemen met de melder. Indien de melder en de inhoudsaanbieder er niet uitkomen, kan de melder overgaan tot het doen van aangifte als hij of zij meent dat het om een strafbaar feit
gaat. Gaat het om vermeende onrechtmatige inhoud, dan moet de melder bij voorkeur in staat worden gesteld zijn geschil met de inhoudsaanbieder voor de rechter te brengen. Indien de inhoudsaanbieder zich niet bekend wil maken aan de melder, kan de tussenpersoon overgaan tot het verstrekken van NAW-gegevens van de inhoudsaanbieder aan de melder of tot het verwijderen van de betreffende inhoud.
Voornamelijk de laatste zin is van belang in deze discussie. Er staat namelijk kan de tussenpersoon overgaan tot het verstrekken van NAW-gegevens. Het is dus geen verplichting. Evenmin hoeft de tussenpersoon over te gaan tot het verwijderen van de content.
Extra uitleg hierover staat in de toelichting.
Citaat:
Indien de inhoudsaanbieder ook hieraan geen gehoor geeft, ontstaat bij vermeende onrechtmatigheden (civiele recht) een impasse die alleen de tussenpersoon kan doorbreken. Dit kan enerzijds door de inhoud off-line te halen of anderzijds de NAW gegevens te verstrekken van de inhoudsaanbieder. Een tussenpersoon is echter niet wettelijk verplicht om over de NAW gegevens van zijn klanten te beschikken, en het is niet in alle gevallen juridisch afdwingbaar om de NAW gegevens te verstrekken. Uit de jurisprudentie blijkt dat het verstrekken van NAW gegevens door een tussenpersoon aan een melder dient plaats te vinden indien de gepubliceerde informatie jegens de melder (a) onrechtmatig zou kunnen zijn, (b) deze daardoor schade kan lijden en (c) er geen minder ingrijpende manier is voor de melder om achter de NAW gegevens te komen. Vervolgens dient de tussenpersoon de onderlinge zwaartte af te wegen van het privacybelang van de websitehouder en het belang van het 'slachtoffer' van de publicatie om degene te vinden die hij kan aanspreken.
Het voorgaande betekent dat er in de praktijk situaties kunnen ontstaan dat de informatie niet offline wordt gehaald, noch de NAW gegevens aan de melder worden verstrekt. Van tussenpersonen wordt verwacht dat zij zich zo veel mogelijk zullen inspannen om deze situaties te voorkomen. Overigens dient een inhoudsaanbieder die “een dienst van de informatiemaatschappij verleent” (artikel 3:15d BW) onder andere zijn identiteit en adres van vestiging gemakkelijk, rechtstreeks en permanent toegankelijk te maken voor degenen die gebruik maken van deze dienst.
Of een tussenpersoon dus overgaat tot het verstrekken van NAW of het off-line halen van de content blijft een afweging van de tussenpersoon. Indien melder het niet eens is met het besluit heeft hij de mogelijkheid tot het doen van aangifte te doen. Dit staat in het vervolg van de toelichting bij artikel 6c.
Citaat:
Indien het om een strafbaar feit gaat (zonder dat sprake is van een bevel van de Officier van Justitie), en de tussenpersoon en de inhoudsaanbieder komen er onderling niet uit, dan kan de tussenpersoon deze impasse niet doorbreken. De melder zal in dat geval over kunnen gaan tot het doen van aangifte, waarna de beoordeling vervolgens door de bevoegde instanties kan worden gedaan.
Voor al diegene die content weren op basis van hun AV. Ook dit is opgenomen in de NTD. Dit bijt dus niet met het voeren van een NTD-procedure. Zie artikel 3b hieronder.
Citaat:
Een tussenpersoon kan gebruiksvoorwaarden publiceren binnen haar dienstverleningsovereenkomst waarin criteria zijn vermeld wanneer er volgens de tussenpersoon sprake is van ongewenste inhoud.
Het voordeel van de NTD is, dat er een (uniforme) procedure is ontstaan. Indien een hoster aan een dergelijke procedure meewerkt staat hij juridisch sterker dan een hoster die geen procedure volgt. Hierdoor wordt het moeilijker voor een melder om de tussenpersoon aansprakelijk te stellen voor eventueel gemiste inkomsten i.p.v. de inhoudsaanbieder. Ook wordt een melder gedwongen om alles in het werk te stellen om er uit te komen met de inhoudsaanbieder of deze op te sporen.
Al met al niks nieuws onder de zon. Deze procedure geeft iedereen duidelijkheid hoe om te gaan met meldingen. Wie hiervan wil afwijken is daarin zo vrij als een vogel in de lucht.
PS: Webwereld schrijft wel vaker artikelen die geen volledig beeld geven, of onwaarheden bevat.
