Citaat:
BW boek 3, Artikel 291 lid 2:
"Hij kan het retentierecht ook inroepen tegen derden met een ouder recht, indien zijn vordering voortspruit uit een overeenkomst die de schuldenaar bevoegd was met betrekking tot de zaak aan te gaan, of hij geen reden had om aan de bevoegdheid van de schuldenaar te twijfelen."
Dat houd in : als BASM gerechtigd was de servers te verkopen, of de kopende partij geen reden had om te twijfelen of BASM wel de servers mocht verkopen dan kan er retentierecht worden ingeroepen. In dit geval gaat het echter niet om verkopen o.i.d. maar simpelweg om het colocaten van servers. Als er met bewijzen ondersteund wordt aangegeven dat de server niet het eigendom is van BASM dan kan de schuldeiser zich in ieder geval niet beroepen op dit artikel. Dat kan sowieso niet omdat hier in dit topic al is aangegeven dat de servers van BASM niet van henzelf zijn, dus men had en heeft wel degelijk reden om aan dit recht te twijfelen.
(Het in lid 1 bepaalde is sowieso niet van toepassing, want dat behandelt een latere claim.)
Mijns inziens is het dus zo dat : Gezien het feit dat de servers die BASM uitbaatte niet rechtmatig tot het eigendom van BASM behoren danwel behoorden en gezien het feit dat dit bij de betreffende schuldeisers bekend is / was er geen rechtsgrond is om het retentierecht in te roepen.
Hierover zou een advocaat privaatrecht zich moeten buigen voor de definitieve details, maar aan de hand van de artikelen en NJ over het retentierecht kan ik het niet anders uitleggen...